♪ Góry ożywają ♪
♪ dźwiękami muzyki ♪
♪ Pieśniami, które od wiek wieków ♪
♪ niesie wiatr ♪
♪ Widok gór napełnia me ♪
♪ serce muzyką ♪
♪ A serce chce śpiewać ♪ ♪ każdą nową pieśń ♪
♪ Me serce chce bić w rytmie ♪ ♪ skrzydeł ptaków ♪
♪ co w górę od jezior do lotu się rwą. ♪
♪ Moje serce wzdycha ♪ ♪ w rytm bijących dzwonów, ♪
♪ Których dźwięk wiatr niesie od kościoła wież, ♪
♪ By śmiać się jak strumyk, ♪ ♪ który tańczy ♪
♪ Na kamieniach spotkanych po drodze ♪
♪ By śpiewać w nocy ♪
♪ Jak skowronek, który uczy modlić się ♪
♪ Idę na wzgórza ♪
♪ Gdy moje serce jest samotne ♪
♪ Wiem, że usłyszę tam ♪
♪ dobrze znaną pieśń ♪
♪ W me serce spłynie otucha ♪
♪ w dźwiękach muzyki ♪
♪ I zaśpiewam... ♪
♪ raz jeszcze ♪
Salzburg, Austria, Ostatnie Złote Dni Lat Trzydziestych
♪ Alleluja, Alleluja ♪
- Matko przełożona. - Siostro Bereniko.
- Nie mogę jej znaleźć. - Marii?
Znów gdzieś zginęła.
Powinna nosić dzwonek na szyi.
Byłaś w stodole? Wiesz, jak kocha zwierzęta.
Sprawdziłam wszędzie. W zwykłych miejscach.
Ponieważ jest to Maria...
radzę, byś szukała w niezwykłych.
Matko przełożona...
to łamanie przepisów rozwieje...
twe wątpliwości, co do jej przyszłości tutaj.
Posiadam wiarę w swe wątpliwości, siostro Berto.
Wełna czarnej owcy tak samo grzeje.
Nie mówimy o czarnych i białych owcach, siostro Małgorzato.
Z kandydatek na nowicjuszki, Maria jest najmniej...
Dzieci, dzieci.
Rozmawiałyśmy właśnie o naszych postulantkach.
Przełożone nowicjuszek i postulantek...
starały się mi pomóc, przedstawiając swe odmienne opinie.
Siostro Katarzyno, co myślisz o Marii?
Czasami jest świetną dziewczyną.
- Siostro Agato? - Da się ją łatwo lubić...
ale czasami jest to trudne.
- A ty, siostro Zofio? - Och, bardzo ją lubię.
Zawsze jest jednak w tarapatach, prawda?
Właśnie o tym mówię.
♪ Łazi po drzewach od rana ♪ ♪ i ma podrapane kolana ♪
♪ Rąbek w habicie porwany, ♪ ♪ to widok wprost niesłychany ♪
♪ Na mszę idzie krokiem walca ♪ ♪ i jeszcze gwiżdże na palcach ♪
♪ A wiem też, że pod welonem ♪ ♪ ma loki pokręcone ♪
♪ Przyrzekłabym, że słyszałam ♪ ♪ jak za klauzurą śpiewała ♪
♪ Na jutrznię przybiega spóźniona ♪
♪ Lecz potem jest szczerze skruszona ♪
♪ Punktualnością nie grzeszy ♪
♪ Jedynie na obiad się śpieszy ♪
♪ Niechętnie to mówię ♪ ♪ lecz nie mam wyboru ♪
♪ Maria nie pasuje do klasztoru ♪
♪ Jest jedno, co ją rozgrzesza ♪
Powiedz, siostro Małgorzato.
♪ Maria mnie rozśmiesza ♪
♪ Co zrobić z taką duszą jak Maria? ♪
♪ Jak złowić chmurkę i przywiązać ją? ♪
♪ Jakim słówkiem określić Marię? ♪
♪ Huncwot ♪
♪ - Gagatek ♪ ♪ - Klaun ♪
♪ Tak wiele rzeczy ♪ ♪ chce się jej powiedzieć ♪
♪ Wiele powinna jeszcze się nauczyć ♪
♪ Lecz jak zmusić ją, by została ♪ ♪ i do końca cię wysłuchała? ♪
♪ Gdy w jednym miejscu ♪ ♪ nie dłużej jest niż na piasku fala? ♪
♪ Co zrobić z taką duszą jak Maria? ♪
♪ Jak złowić blask księżyca ♪
♪ w pustą dłoń? ♪
♪ Przy niej staję się frywolna ♪ ♪ i do skupienia niezdolna ♪
♪ I sama nie wiem co z nią zrobić mam. ♪
♪ - Jest zmienna jak pogoda. ♪ ♪ - Niesforna tak, że słów szkoda. ♪
♪ - To anioł. ♪ ♪ - To czort. ♪
♪ To czarna owca. ♪
♪ Z nią plaga gorsza od szarańczy. ♪
♪ Lepiej niż derwisz tańczy. ♪
♪ - Jest dzika, jest słodka. ♪ ♪ - To baranek, to trzpiotka. ♪
♪ - Radości powód. ♪ ♪ - Zmartwienia przyczyna. ♪
♪ Taka już z niej dziewczyna. ♪
♪ Co zrobić z taką duszą jak Maria? ♪
♪ Jak złowić chmurkę i przywiązać ją? ♪
♪ Jakim słówkiem określić Marię? ♪
♪ - Huncwot. ♪ ♪ - Gagatek. ♪
♪ Klaun. ♪
♪ Tak wiele rzeczy ♪ ♪ chce się jej powiedzieć ♪
♪ Wiele powinna jeszcze się nauczyć ♪
♪ Lecz jak zmusić ją, by została ♪ ♪ I do końca cię wysłuchała? ♪
♪ Gdy w jednym miejscu ♪ ♪ nie dłużej jest niż na piasku fala? ♪
♪ Co zrobić z taką duszą jak Maria? ♪
♪ Jak złowić blask księżyca... ♪
♪ w pustą dłoń? ♪
Mario, możesz wejść.
Podejdź, me dziecię.
Siadaj.
Wybacz mi, matko przełożona. Nie mogłam się oprzeć.
- Góry mnie wzywały i zanim... - Kochana.
Nie musisz przepraszać.
Chcę prosić o przebaczenie.
Jeśli ci to pomoże.
Niebo było takie niebieskie...
i było tak zielono i pachnąco, że musiałam tam być.
Szczyt Untersberg wiódł mnie w górę, bym przeszła chmury.
A gdybyś się zgubiła?
Nie mogłabym się tam zgubić.
To moja góra. Wychowałam się na niej.
Przywiodła mnie do was.
Jak byłam mała, wchodziłam na drzewo...
i zaglądałam do waszego ogrodu.
Siostry pracowały i śpiewały.
Za czym idzie następne nieposłuszeństwo, matko.
Śpiewałam tam na górze.
Zakaz śpiewu postulantkom istnieje tylko w zakonie.
Nie mogę się oprzeć.
Co gorsza, paplam.
Mówię, co myślę i czuję.
Mówią na to uczciwość.
Ale to straszne, matko!
Siostra Berta każe mi za to całować podłogę.
Robię to jak tylko ją widzę, by nie tracić czasu.
Mario...
gdy nas obserwowałaś i chciałaś tu być...
Nie oznaczało to, że byłaś gotowa na nasz styl życia, prawda?
Nie, ale staram się i modlę.
I uczę się. Naprawdę.
Czego się tu nauczyłaś?
Aby poznać wolę Boga i z całego serca ją wypełnić.
Mario...
chyba wolą Boga jest to, byś nas opuściła.
- Opuściła? - Tylko na jakiś czas.
Nie, matko! Nie odsyłaj mnie!
Tu jest moje miejsce. Mój dom, rodzina. Moje życie.
- Naprawdę jesteś na to gotowa? - Tak, jestem.
Jeśli pójdziesz w świat wiedząc czego od ciebie oczekujemy...
odkryjesz czego możesz oczekiwać od siebie.
Wiem, czego oczekujesz, matko, i stać mnie na to! Obiecuję!
Tak, matko.
Skoro taka jest wola Boża.
Koło Salzburga mieszka rodzina, szukają guwernantki do września.
- Do września? - Dla 7-rga dzieci.
Siedmiorga?!
Lubisz dzieci, Mario?
No, tak, ale siedmioro!
Powiem kapitanowi von Trapp, by się ciebie spodziewał.
Kapitan?
Oficer Marynarki Królewskiej. Bardzo miły i odważny człowiek.
Jest samotnym wdowcem z dziećmi.
Ma trudności z zatrzymaniem tam guwernantki.
Dlaczego, matko przełożona?
Bóg ci odpowie w odpowiednim czasie.
Gdy Bóg zamyka drzwi...
gdzie indziej otwiera okno.
♪ Co przyniesie ten dzień? ♪
♪ Co pokaże przyszłość? ♪
♪ I świat i przyszłość ♪
♪ rzucają mi wyzwanie ♪
♪ Serce się z piersi wyrywa ♪
♪ Ach, co się ze mną stanie? ♪
♪ Zawsze marzyłam o wielkiej przygodzie ♪
♪ Lecz sama w nią wyruszyć nie miałam śmiałości ♪
♪ Teraz przygoda odszukała mnie ♪
♪ Więc, czego boję się? ♪
♪ Kapitan siedmioro dzieci ma ♪
♪ I czego tu się bać? ♪
♪ Lęk i zmartwienie, to próżny trud ♪
♪ Szkoda nań czasu i energii ♪
♪ Nie chcę porzucić moich marzeń ♪
♪ Więc dzielna muszę być ♪
♪ Dzielna, by służyć im ofiarnie ♪
♪ I nie popełniać błędów ♪
♪ Okazać swoją wartość ♪
♪ I moje prawdziwe ja ♪
♪ Chcę dzielić z nimi troski ♪
♪ Będę się starać z wszystkich sił ♪
♪ Pewnie wystawią mnie na próbę ♪
♪ Lecz ufności nie brak mi ♪
♪ Jakoś zaskoczyć ich zdołam ♪
♪ Będę surowa lecz miła ♪
♪ I wszystkie dzieci (Boże pobłogosław) ♪
♪ Będą słuchały mnie ♪
♪ Z każdym momentem nabieram pewności ♪
♪ Że wszystko na dobre obróci się ♪
♪ Mam ufność, że świat stoi dla mnie otworem ♪
♪ Pewności siebie nie brak mi ♪
♪ Tę ufność mam w pełnym słońcu ♪
♪ Tę ufność mam w czasie ulewy ♪
♪ Mam ufność, że nastanie wiosna ♪
♪ Pewności siebie nie brak mi ♪
♪ Siła nie bierze się z ilości ♪
♪ Siła nie bierze z bogactwa się ♪
♪ Siła przychodzi w sen spokojny ♪
♪ I silna budzę się ze snu ♪
♪ Do tego, w czym mam ufność ♪
♪ prowadzi mnie moje serce ♪
♪ I sama staję się ufnością ♪
♪ W ufności pokładam nadzieję ♪
♪ Pewności siebie nie brak ♪
♪ mi ♪
Witam. Oto jestem.
Kapitanie, jestem nową guwernantką z zakonu.
A ja starym lokajem, panienko.
Cóż, miło pana poznać.
Proszę tu zaczekać.
Zapamiętaj, że do niektórych pokoi nie wolno wchodzić.
Tak jest, kapitanie.
- Co tak dziwnie na mnie patrzysz? - Nie wygląda pan na kapitana.
A ty nie wyglądasz na guwernantkę.
- Obróć się. - Co?
Dookoła.
Ściągnij kapelusz.
Włóż inną sukienkę zanim poznasz dzieci.
Ale nie mam innej.
Świeckie rzeczy dajemy ubogim.
A co z tą?
Ubodzy tej nie chcieli.
Nie miałam czasu uszyć innej. Umiem szyć.
Załatwię ci materiał.
Jeszcze dzisiaj.
- Tymczasem, panno... - Maria.
Nie wiem, co ci matka przełożona mówiła.
Jesteś dwunastą guwernantką...
do dzieci od czasu śmierci ich matki.
Obyś była lepsza od tej ostatniej.
Była tu tylko 2 godziny.
Jaki jest problem z dziećmi?
Nie ma problemów z dziećmi tylko z guwernantkami.
Nie utrzymywały dyscypliny, która musi panować w tym domu.
Magluj je na lekcjach.
Nie pozwolę, by zmarnowały letnie wakacje.
Po południu maszerują głęboko oddychając.
Kładą się spać o określonej porze.
A kiedy się bawią?
Przypilnuj, żeby zachowywały się na medal.
- Teraz ty tu dowodzisz. - Tak jest.
A oto...
wasza nowa guwernantka, Maria.
Na sygnał, przedstawić się.
Uważnie słuchaj. Naucz się sygnałów, byś mogła wołać dzieci.
Liesl.
Friedrich.
Louisa.
Kurt.
Brigitta.
Marta.
Gretl.
Zobaczmy, jak uważnie słuchałaś.
Nie będę na nie gwizdać, kapitanie.
Będę mówiła im po imieniu. Mają takie ładne imiona.
To duży dom. Otoczony olbrzymim terenem.
I nie chcę, żeby tu krzyczano.
Weź to. Naucz się go używać.
Dzieci ci pomogą.
Gdy będę ciebie potrzebował, usłyszysz to.
Nie, kapitanie. Przepraszam!
Nie odpowiem na gwizdek.
Gwiżdże się na zwierzynę, nie na dzieci.
I z pewnością nie na mnie.
To by było zbyt upokarzające.
Czy w zakonie też sprawiałaś tyle problemów?
O wiele więcej, kapitanie.
Nie znam pana sygnału.
Możesz do mnie mówić kapitanie.
Spocznij.
Skoro jesteśmy sami...
podajcie mi jeszcze raz swoje imiona i wiek.
Mam na imię Liesl. Mam 16 lat i nie potrzebuję opiekunki.
Dobrze, że mi mówisz. Zaprzyjaźnimy się.
Mam na imię Fryderyk. Mam 14 lat. Jestem niemożliwy.
Naprawdę? Kto tak mówi?
Panna Józefina. Cztery opiekunki temu.
Mam na imię Brygida.
Luizo, nie powiedziałaś mi ile masz lat.
Ja jestem Brygida. Ona jest Luiza.
Ma 13 lat, i myślę, że jesteś mądra.
Mam 10 lat, a ty masz najbrzydszą sukienkę na świecie.
- Brygido, nie mów tak. - Dlaczego?
- Nie jest brzydka? - Pewnie.
Ale sukienka panny Helgi była najbrzydsza.
Jestem Kurt. Mam 11 lat. Jestem niepoprawny.
- Gratulacje. - Co to znaczy niepoprawny?
Znaczy, że chyba chcesz być traktowany jak chłopiec.
Mam na imię Marta i we wtorek skończę 7 lat.
Marzę o różowej parasolce.
Różowy to też mój ulubiony kolor.
Ty jesteś Gretl.
Ale masz pięć lat?
Jesteś już pannicą.
Powiem wam coś w tajemnicy. Nigdy nie byłam guwernantką.
Nie wiesz nic o byciu guwernantką?
Nic. Potrzebuję pomocy.
Zacznij od powiedzenia ojcu, by się nie mieszał w nasze sprawy.
Spóźniaj się na obiad.
Siorb jak jesz zupę.
Podczas deseru wydmuchuj nos.
Nie wierz im, panno Mario.
- Och, dlaczego? - Bo cię lubię.
Dzieci, pora na spacer.
Rozkaz ojca. Szybko.
Szybko, już.
Panno Mario, jestem Frau Schmidt, pokojówka.
Miło mi.
Pokażę ci twój pokój. Proszę za mną.
Biedne dzieciaki.
Masz szczęście. Pannie Heldze podłożyli węża.
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór, dzieci. - Dobry wieczór, panno Mario.
Czarujący rytuał.
Nauczyłaś się tego w zakonie?
Nie.
To reumatyzm.
Kapitanie, może powinniśmy podziękować Bogu?
Dziękujmy Bogu za dary, które tu otrzymujemy.
- Amen. - Amen.
Chcę wam podziękować...
za prezent, który znalazłam w kieszeni.
Jaki prezent?
To nasza tajemnica.
Zatrzymaj więc ją sobie, a nam pozwól jeść.
Wiedząc, jak byłam zdenerwowana...
jako obca osoba w nowym domu...
i jak ważna była dla mnie wasza aprobata...
miło mi było, że uczyniliście mój pierwszy dzień...
takim ciepłym i radosnym...
i przyjemnym.
- O co chodzi, Marto? - O nic.
Mario...
czy zamierzasz zawsze, czy tylko przy obiedzie...
wieść nas przez ten niezwykły i wspaniały nowy świat...
pełen niestrawności?
Ależ to nic. Są po prostu szczęśliwe.
- Rolf, dobry wieczór. - Witaj, Franz.
- Wszystko pod kontrolą? - Tak, tak.
- Jakieś nowości? - Być może.
- Kapitan w domu? - Je obiad.
- Z rodziną? - Tak.
Daj mu zaraz ten telegram.
Oczywiście.
Telegram dla pana.
Franz? Kto go przyniósł?
Ten młodzieniec, Rolf.
Ojcze, czy mogę wyjść?
Dzieci, rano jadę do Wiednia.
Znowu, ojcze!
Na jak długo tym razem?
Nie wiem, Gretl.
- Odwiedzasz baronową Schraeder? - Nie bądź wścibska!
Tak, Luizo.
- Dlaczego nie możemy pojechać? - Myślisz, że chce cię widzieć?
Zobaczycie baronową. Przywiozę ją tu ze sobą.
I wujka Maxa.
Wujek Max!
Rolf!
Och, Rolf!
- Liesl. Nie wolno nam! - Dlaczego nie?
- Nie wiem... - Czy nie po to czekasz?
Tak, oczywiście.
- Tęskniłem za tobą, Liesl. - Serio? Jak bardzo?
Chciałem ci wysłać telegram, bym go mógł sam dostarczyć.
Co za wspaniały pomysł! Dlaczego teraz nie wyślesz?
- Przecież tu jestem! - Proszę cię, Rolf. Wyślij mi.
Zacznę za ciebie. Droga Liesl...
Droga Liesl: Chciałbym ci powiedzieć...
co do ciebie czuję. Stop.
Niestety, ten telegram już mnie za drogo wynosi.
Pozdrawiam, Rolf.
- Pozdrawiam? - Z poważaniem.
- Z poważaniem? - Kochający?
Czy będzie odpowiedź?
Drogi Rolfie: Stop.
Nie przestawaj! Twoja Liesl.
Szkoda, że musimy czekać, aż ktoś wyśle telegram do ojca.
Jak mam wiedzieć, kiedy cię znów ujrzę?
Cóż...
Mógłbym przyjść przez pomyłkę.
Z telegramem dla płk. Schneidera! Przybył z Berlina i...
Nikt nie wie, że tu jest. Nie mów ojcu.
- Dlaczego? - Twój ojciec, to istny Austriak.
Wszyscy jesteśmy Austriakami.
Niektórzy chcą, byśmy byli Niemcami i są źli na tych, co tak nie myślą.
Przygotowują się do...
Oby twój ojciec nie wplątał się w jakieś kłopoty.
Nie martw się. To bohater marynarki. Dostał nawet medal od cesarza.
Nie martwię się o niego. Tylko o jego córkę.
O mnie? Dlaczego?
- Jesteś taka... - Jaka?
Taka dziecinna!
Mam 16 lat. Co w tym dziecinnego?
♪ Na pustej scenie czekasz ♪
♪ Na błysk świateł jupiterów ♪
♪ I tylko patrzeć jak się ustawi ♪
♪ Do ciebie wnet sznur kawalerów ♪
♪ Masz lat 16, wkrótce 17 ♪
♪ Czas zacząć ci myśleć już ♪
♪ Lepiej uważaj, miej się na baczności ♪
♪ Niebezpieczeństwo tuż, tuż ♪
♪ Masz lat 16, wkrótce 17 ♪
♪ Młodzieńcy czekają w kolejce ♪
♪ Wśród nich pijacy, szubrawcy, łajdacy ♪
♪ Chcą skraść ci płoche serce ♪
♪ Ty nic nie wiesz ♪
♪ o Bożym świecie ♪
♪ Bo jeszcze zbyt młoda ♪
♪ jesteś przecie ♪
♪ Trzeba ci kogoś starszego ♪
♪ ze swadą ♪
♪ Ja mam 17, wkrótce 18 ♪
♪ Chętnie posłużę ci radą ♪
♪ Mam lat 16, wkrótce 17 ♪
♪ O słodka naiwności! ♪
♪ Znajomi panowie ♪ ♪ zawracają mi w głowie ♪
♪ A ja wierzę w słowa ichmości ♪
♪ Mam lat 16, wkrótce 17 ♪
♪ Niewinna, jak róży kwiat ♪
♪ Jak mam rozpoznać, skąd mi to wiedzieć ♪
♪ kto łajdak, a kto chwat? ♪
♪ Ja nic nie wiem ♪
♪ o Bożym świecie ♪
♪ Bo jeszcze zbyt młoda ♪
♪ jestem przecie ♪
♪ Trzeba mi kogoś starszego ♪
♪ ze swadą ♪
♪ Ty masz lat 17, wkrótce 18 ♪
♪ Pójdę za twoją radą ♪
Proszę wejść.
Pani Schmidt.
To na pani nowe sukienki.
- Kapitan kazał je przysłać z miasta. - Jakie piękne!
Będą z nich najpiękniejsze sukienki jakie w życiu miałam.
Dałby mi więcej materiału, gdybym go poprosiła?
- Ile chcesz sukienek? - Nie dla mnie, dla dzieci.
Uszyłabym im rzeczy do zabawy.
Dzieci von Trapp się nie bawią. Maszerują.
Chyba tego nie aprobujesz.
Odkąd zmarła żona kapitana...
rządzi domem jakby to był jego statek.
Gwizdki, rozkazy.
Nie ma muzyki, śmiechów.
Nie chce nic, co mu ją przypomina. Nawet dzieci.
Nie powinno tak być.
No cóż.
Jak ci się podoba pokój? Zawiesimy nowe zasłony.
Ale te są dobre.
Zamówiono już nowe.
- Naprawdę nie potrzebuję nowych. - Dobranoc.
Frau Schmidt, jeśli poproszę kapitana o materiał...?
- Wyjeżdża z samego rana. - Oczywiście. Na jak długo?
Zależy. Ostatnio jak pojechał do baronowej, nie było go miesiąc.
Nie powinnam ci tego mówić. Tak dobrze cię nie znam.
Ale skoro pytasz, kapitan poważnie myśli...
o poślubieniu jej tego lata.
Cudownie! Dzieci znów będą miały matkę.
Tak.
Dobranoc.
Boże, teraz wiem dlaczego mnie tu przysłałeś.
By pomóc dzieciom przygotować się na przyjazd nowej matki.
I modlę się, by stali się szczęśliwą rodziną na Twoich oczach.
Pobłogosław kapitana. I Liesl i Fryderyka.
Pobłogosław Luizę, Brygidę, Martę i małą Gretl.
Zapomniałam o chłopcu. Jak on ma na imię?
A, pobłogosław jak mu tam na imię.
Pobłogosław matkę przełożoną i siostrę Małgorzatę...
i wszystkich w zakonie.
A teraz, Boże, jeśli chodzi o Liesl.
Spraw, by wiedziała, że jestem jej przyjaciółką...
i spraw, by mi powiedziała co teraz knuje.
Poskarżysz na mnie?
Spraw, bym była wyrozumiała, abym mogła jej doradzić.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Spacerowałam i ktoś zamknął wcześniej drzwi.
Nie chciałam nikogo zbudzić, zobaczyłam otwarte okno...
Nie powiesz ojcu, prawda?
Jak tu weszłaś?
Jak zawsze, gdy chcieliśmy spłatać figla guwernantce.
Luiza może się wspiąć z garścią pełną pająków.
Pająki?
Sama spacerowałaś?
Jak upierzemy sukienkę, nikt jutro nie zauważy.
Możesz włożyć to.
Namocz sukienkę w wannie.
Wróć tu i usiądź na łóżku, to sobie porozmawiamy.
Mówiłam ci, że nie potrzebuję opiekunki.
Może jednak potrzebuję.
Gretl, boisz się czegoś?
Nie boisz się chyba burzy?
Zostań tu ze mną.
- A gdzie reszta? - Śpią. Oni się nie boją.
Nie? Patrz.
Dobra, wszyscy na łóżko.
- Serio? - Tylko tym razem. Wchodzić.
- Poczekajmy na chłopców. - Nie przyjdą. Są odważni.
Nie baliście się chyba?
O, nie. Upewniamy się tylko, że wy się nie boicie.
- To bardzo miłe. - To nie był mój pomysł.
Tylko Kurta!
Kurt! O nim zapomniałam! Boże, pobłogosław Kurta.
Dlaczego to robi?
Błyskawica mówi do pioruna, a piorun jej odpowiada.
- Błyskawica musi być niegrzeczna. - Niezupełnie.
Dlaczego więc piorun tak się złości?
Sprawia, że chce mi się płakać.
Gdy mi jest smutno, myślę o miłych rzeczach.
Na przykład jakich?
Niech pomyślę. Miłe rzeczy...
Żonkile.
Zielone łąki.
Niebo pełne gwiazd.
♪ Krople dżdżu na różach ♪ ♪ i kocie wąsiki ♪
♪ Miedziane imbryczki, ♪ ♪ ciepłe rękawiczki ♪
♪ Brązowe paczuszki, ♪ ♪ a przy nich wstążeczki ♪
♪ Wystarczy pomyśleć ♪ ♪ i czmychną smuteczki ♪
♪ Kremowe kuce ♪ ♪ i z jabłkami strucle ♪
♪ Sanki z dzwonkami ♪ ♪ i sznycel z kluskami ♪
♪ Klucz gęsi, co frunie na tle księżyca ♪
♪ To jedna z tych rzeczy, ♪ ♪ która mnie zachwyca ♪
♪ Z modrymi szarfami ♪ ♪ białe sukienki ♪
♪ I gdy gwiazdki śniegu ♪ ♪ lecą nad głowami ♪
♪ Srebrzysta zima i ciepła wiosna ♪
♪ Gdy o nich myślę, ♪ ♪ już jestem radosna ♪
♪ Gdy pies kąsa ♪
♪ Pszczoła żądli, ♪
♪ Kiedy jest mi źle, ♪
♪ Szybciutko myślę o czymś, co lubię ♪
♪ I zaraz lepiej czuję się ♪
- I to pomaga? - Pewnie.
- Co ty lubisz? - Wierzbę z baziami!
- Boże Narodzenie! - Króliczki!
Węże!
- Polewę czekoladową! - Wolne w szkole!
Walkę na poduszki!
- Telegramy! - Prezenty urodzinowe!
- Wszystkie prezenty! - Biedronki!
Kichanie!
Na zdrowie!
I co, dobra zabawa?
♪ Krople dżdżu na różach ♪ ♪ i kocie wąsiki ♪
♪ Miedziane imbryczki ♪ ♪ i ciepłe rękawiczki ♪
♪ Brązowe paczuszki, ♪ ♪ a przy nich wstążeczki ♪
♪ Wystarczy pomyśleć ♪ ♪ i czmychną smuteczki ♪
♪ Kremowe kuce ♪ ♪ i z jabłkami strucle ♪
♪ Sanki z dzwonkami ♪ ♪ i sznycel z kluskami ♪
♪ Klucz gęsi, co frunie na tle księżyca ♪
♪ To jedna z tych rzeczy, ♪ ♪ która mnie zachwyca ♪
♪ Białe sukienki ♪ ♪ z modrymi szarfami ♪
♪ I gdy gwiazdki śniegu ♪ ♪ lecą nad głowami ♪
♪ Srebrzysta zima i ciepła wiosna ♪
♪ Gdy o nich myślę ♪ ♪ już jestem radosna ♪
♪ Gdy pies ką... ♪
♪ sa. ♪
Witam.
Czy nie mówiłem, że chodzą spać o określonej porze?
Dzieci bały się burzy, więc..
Mówił pan.
Czy jest ci trudno zapamiętać tak proste wskazówki?
Tylko podczas burzy.
- Liesl? - Tak, tato?
Nie przypominam sobie, bym cię widział po obiedzie.
Naprawdę?
- Prawdę mówiąc... - Tak?
Cóż, byłam...
Chce powiedzieć...
że dzisiaj próbowałyśmy się bliżej zapoznać.
Za późno, by teraz o tym mówić. Słyszeliście co ojciec mówił. Spać.
Mario...
chyba zapamiętałaś, że wyjeżdżam z samego rana?
Pamiętasz, że najważniejszą zasadą tego domu jest dyscyplina?
Więc, mam nadzieję, że do mojego powrotu...
zdobędziesz jej trochę?
Kapitanie?
Możemy porozmawiać o odzieży do zabawy dla dzieci?
- Potrzebuję trochę materiału. - Masz wiele cech.
Najgorsza to powtarzanie się.
- To przecież dzieci! - Tak.
A ja jestem ich ojcem.
Dobranoc.
♪ Białe sukienki ♪ ♪ z modrymi szarfami ♪
♪ Gdy pies kąsa, pszczoła żądli, ♪
♪ Kiedy jest mi źle ♪
♪ Szybciutko myślę o czymś, co lubię ♪
♪ I zaraz lepiej czuję... ♪
♪ się. ♪
Dzieci, tutaj. Patrzcie!
Chodźcie.
Panno Mario?
Możemy to robić codziennie?
- Nie znudziłoby ci się? - Być może.
Co drugi dzień?
To lepsze od kładzenia kleju na szczoteczkę do zębów Józefiny.
Jak takie miłe dzieci mogą robić takie kawały.
- To łatwe. - Ale po co?
Jak inaczej możemy zwrócić na siebie uwagę ojca?
A, rozumiem.
Musimy nad tym pomyśleć.
Chodźcie tu.
Co będziemy robić?
Ułożymy piosenkę dla baronowej.
Ojciec nie pozwala nam śpiewać.
Może uda nam się go przekonać. Jakie znacie piosenki?
Nie znamy żadnych.
- Ani jednej? - Nawet nie umiemy śpiewać.
Nie traćmy czasu. Musicie się nauczyć.
W jaki sposób?
♪ Zacznijmy od początku ♪
♪ To dobre miejsce, by zacząć ♪
♪ Gdy czytasz zaczynasz od: ♪
♪ A, B, C ♪
♪ Gdy śpiewasz, zaczynasz od: ♪ ♪ Do-Re-Mi ♪
♪ Do-re-mi ♪
♪ Trzy pierwsze dźwięki ♪ ♪ do naszej piosenki ♪
♪ Do-re-mi ♪
♪ Do-re-mi-fa-sol-la-si ♪
Może coś łatwiejszego.
♪ "Doe", to jeleń, samica jelenia ♪
♪ "Ray", to ciepły promień słońca ♪
♪ "Me", to "ja", "mi" albo "mnie" ♪
♪ "Far", to gdzieś daleko stąd ♪
♪ "Sew" - za igłą śmiga nić ♪
♪ "La", to nuta tuż za “Sol” ♪
♪ "Tea" - herbatka, dżem i chleb ♪
♪ I z powrotem mamy "Do" ♪
♪ - "Doe" ♪ ♪ - to jeleń, samica jelenia ♪
♪ - "Ray" ♪ ♪ - to ciepły promień słońca ♪
♪ - "Me" ♪ ♪ - to "ja", "mi" albo "mnie" ♪
♪ - "Far" ♪ ♪ - to gdzieś daleko stąd ♪
♪ "Sew" - za igłą śmiga nić ♪
♪ "La" to nuta tuż za “Sol" ♪
♪ - "Tea" ♪ ♪ - herbatka, dżem i chleb ♪
♪ I z powrotem mamy: ♪
♪ "Doe" to jeleń, samica jelenia ♪
♪ "Ray", to ciepły promień słońca ♪
♪ "Me", to "ja", "mi" albo "mnie”" ♪
♪ "Far", to gdzieś daleko stąd ♪
♪ "Sew", za igłą śmiga nić ♪
♪ "La", to nuta tuż za “Sol” ♪
♪ "Tea", herbatka, dżem i chleb ♪
♪ I z powrotem mamy “Do” ♪
♪ Do-re-mi-fa-sol-la-si-do, so-do ♪
Do-re-mi-fa-sol i tak dalej są potrzebne do ułożenia piosenki.
Po zapamiętaniu nut, poprzez ich mieszanie...
można tworzyć dźwięki. Jak...
♪ Sol-do-la-fa-mi-do-re ♪
Powtórzycie?
♪ Sol-do-la-fa-mi-do-re ♪
♪ Sol-do-la-Ti-do-re-do ♪
Zaśpiewajmy razem.
♪ Sol-do-la-fa-mi-do-re ♪
♪ Sol-do-la-Ti-do-re-do ♪
- Dobrze. - Ale to nic nie znaczy.
Dołożymy więc słowa. Sylaba na każdą nutę.
Na przykład...
♪ Kiedy wszystkie nuty znasz ♪
♪ Możesz śpiewać tak jak chcesz ♪
Razem!
♪ Kiedy wszystkie nuty znasz ♪
♪ Możesz śpiewać tak jak chcesz ♪
♪ - "Doe" ♪ ♪ - to jeleń, samica jelenia ♪
♪ - "Ray" ♪ ♪ - to ciepły promień słońca ♪
♪ - "Me" ♪ ♪ - to “ja”, “mi” albo „mnie” ♪
♪ - "Far" ♪ ♪ - to gdzieś daleko stąd ♪
♪ - "Sew" ♪ ♪ - za igłą śmiga nić ♪
♪ - "La" ♪ ♪ - to nuta tuż za “Sol” ♪
♪ - "Tea" ♪ ♪ - herbatka, dżem i chleb ♪
♪ I z powrotem mamy “Do” ♪
♪ Kiedy wszystkie nuty znasz ♪
♪ Możesz śpiewać tak, jak chcesz ♪
♪ "Doe" ♪ ♪ to jeleń, samica jelenia ♪
♪ "Ray" ♪ ♪ to ciepły promień słońca ♪
♪ "Me" ♪ ♪ to “ja”, “mi” albo "mnie" ♪
♪ "Far" ♪ ♪ to gdzieś daleko stąd ♪
♪ "Sew" ♪ ♪ za igłą śmiga nić ♪
♪ "La" ♪ ♪ to nuta tuż za “Sol” ♪
♪ "Tea" ♪ ♪ herbatka, dżem i chleb ♪
♪ I z powrotem mamy: ♪
♪ So-do-la-fa-mi-do-re ♪
♪ So-do-la-fa-Ti ♪
♪ La-so ♪
♪ Si-do ♪
♪ Sol-do ♪
Góry są wspaniałe, po prostu wspaniałe.
- Kazałem je posadzić dla ciebie. - Czyżby?
Nawet jeśli mają wysokość 3000 metrów...
Georg wierzy w stawanie na wysokości zadania.
Jak nie zaczniesz lepiej żartować, wyproszę cię.
Nie zaprosiłeś mnie. Sam się wprosiłem.
- Naturalnie. - Potrzebowałaś przyzwoitki...
a ja miejsca z wybornym jedzeniem...
najlepszym winem...
po doskonałych cenach.
Max, jesteś bezwstydny.
Wcale nie. Jestem czarującym darmozjadem.
Słuchajcie.
To chór zakonu Klopmann.
Dobrzy są.
Bardzo dobrzy.
Będę się musiał zapoznać z okolicą.
Gdzieś, głodni śpiewacy czekają na Maxa Detweilera...
by ich odkrył i zapewnił sławę na Festiwalu Ludowym w Salzburgu.
- Sława dla nich, forsa dla ciebie. - To nie fair, przyznaję.
Ale kiedyś to się zmieni. I ja też będę sławny.
Na Boga, a to co?
Nic. Jakieś urwisy z okolicy.
Naprawdę się cieszę, Georg. Że tu z tobą jestem.
Drzewa, jeziora, widziałaś już to.
Wiesz, że nie to mam na myśli.
- Mnie? Jestem taki porywający? - Czy to takie niemożliwe?
Nie, po prostu mało prawdopodobne.
- Znowu się uskarżasz. - Jestem niebezpiecznym kierowcą.
Georg, tutaj nie wydajesz się być taki zagadkowy.
- W moim naturalnym środowisku? - Tak, właśnie.
Sugerujesz, że jestem bardziej sobą...
wśród ptaków, kwiatów i pośród wiatrów...
przeszywających drzewa jak niespokojne morze?
Jakie to poetyczne.
Tak, nieprawdaż?
Że lepiej się czuję tu, niż w Wiedniu, w twoich pozłacanych salonach...
plotkując z nudziarzami, których nienawidzę, pijąc szampana...
tańcząc walce Straussa, których nie mogę spamiętać?
- Czy to właśnie sugerujesz? - Tak.
I dlaczego tak myślisz?
Och, Georg, podoba mi się tu. Jest tak pięknie i spokojnie.
Jak możesz tak często opuszczać to miejsce?
O, chyba udaję, że jestem pełen życia.
Co sugeruje, że życie ma jakiś cel.
Może sugeruje ucieczkę od wspomnień?
Czy też szukanie powodu, dla którego by tu zostać.
Mam nadzieję, że dlatego tak często odwiedzasz Wiedeń.
- A może dla innych głupstw? - Tego bym o tobie nie powiedział.
A co byś o mnie powiedział?
Że jesteś piękna...
czarująca, dowcipna, doskonała gospodyni...
i, to ci się nie będzie podobało...
jesteś moją zbawicielką.
Jakie to nieromantyczne.
Byłbym niewdzięcznikiem, gdybym nie przyznał...
że wniosłaś znaczenie do mojego życia.
To prawda, że jestem zabawna.
Mam najmodniejszą garderobę w Wiedniu i wspaniałych przyjaciół.
- Wystawiam niezłe przyjęcia. - O, tak.
Ale gdyby to wszystko zabrać...
zostaje tylko bogata, nie przywiązana do nikogo, ja...
szukająca czegoś, jak i ty.
Jeszcze strudla, Herr Detweiler?
- Ile już zjadłem? - Dwa.
Będzie nierówne trzy.
Nadal jesz, Max? Musisz być nieszczęśliwy.
Ten kwartet, który próbowałem ukraść Solowi Hurokowi...
- Co z nim? - Sascha Petrie już go ukradł.
Nienawidzę złodziei.
Max, naucz się jak siebie samego lubić.
Musiałem dzwonić do Paryża, Rzymu i Sztokholmu.
- Z telefonu Georga. - Inaczej nie byłoby mnie stać.
Lubię bogaczy, ich styl życia, no i jak ja sobie przy nich żyję.
Ciekawe, gdzie są dzieci.
Jak się dowiedziały, że przyjeżdżam, to się schowały.
Miałem nadzieję, że tu będą, by cię przywitać.
Max, zmień na chwilę swój charakter i bądź czarujący.
No i?
No i co?
Przemówiłaś mu do rozumu? Czy słyszę dzwony weselne?
- Dzwonią jak opętane. - Cudownie.
- Niekoniecznie dla mnie. - Co to znaczy?
Że to nie twoja sprawa.
Bardzo mi na nim zależy, więc nie baw się nami.
Jestem jak dziecko. Lubię się bawić. Powiedz mi.
Dalej. Opisz mi każdy malutki, osobisty, obrzydliwy szczegół.
Powiedzmy, że zaproszono mnie tu, aby mnie ocenić.
- Dobrze. Jak możesz oblać? - Bardzo łatwo.
Jak cię znam, świetnie sobie poradzisz.
- Nie jest zwykłym człowiekiem. - Nie, jest bogaty.
Śmierć żony przysporzyła mu wiele smutku.
A śmierć twego męża przysporzyła ci wielkiej fortuny.
Max, jesteś najlepszy.
Ty i Georg jesteście dla mnie jak rodzina. Chcę, byście się pobrali.
Musimy zatrzymać tę forsę w rodzinie.
- Co ty tu robisz? - Kapitanie von Trapp.
Szukałem tylko...
Nie widziałem, to znaczy, nie wiedziałem, że pan...
Heil Hitler!
Kim jesteś?
Mam telegram dla Herr Detweiler.
- Ja jestem Herr Detweiler. - Tak jest.
Dostarczyłeś już telegram. Wynoś się już.
- To tylko chłopiec. - A ja jestem tylko Austriakiem.
Będzie, co ma być. Martw się, by tobie się nic nie stało.
Max! Nigdy więcej tak nie mów.
Nie mam politycznych przekonań.
- Cóż mogę poradzić, że inni je mają? - Możesz.
Musisz.
Halo?
Oddalasz się. Gdzie jesteś?
Chyba w świecie, który zanika.
Czy mogę cię jakoś przenieść do mojego świata?
- Ojcze! Ojcze! - Tam jest wasz ojciec!
Och, kapitanie, wrócił pan!
Natychmiast wychodzić z wody!
Pani musi być baronową Schraeder.
Jestem przemoczona do suchej nitki!
Ustawić się w szeregu!
Oto baronowa Schraeder.
A to...
moje dzieci.
Jak się macie?
Do domu, wysuszyć się, przebrać i zgłosić się tutaj!
Fraulein, proszę zostać!
Pójdę zobaczyć co się dzieje z Maxem.
Fraulein...
żądam uczciwej odpowiedzi.
Tak, kapitanie.
Czy to możliwe, czy tylko to sobie wyobraziłem?
Czy to możliwe, że moje dzieci chodziły dziś po drzewach?
Tak, kapitanie.
Rozumiem.
I skąd, jeśli mogę spytać, mają te...
- Ubrania do zabawy. - Tak to nazywasz?
Uszyłam je z zasłon, które wisiały w moim pokoju.
- Z zasłon? - Będą im długo służyły.
Wszędzie w nich były.
Czy mówisz mi, że moje dzieci szwendały się po Salzburgu...
w tych starych zasłonach?
I się wspaniale bawiły!
- Mają mundurki. - Proszę wybaczyć, kaftany bezpieczeństwa.
Tego nie wybaczę.
Nie mogą być dziećmi, jeśli muszą się martwić o ubrania.
Nie narzekają.
Nie śmieją. Za bardzo cię kochają i boją się...
Nie mów mi o moich dzieciach.
Muszę, bo nigdy pana nie ma w domu...
Nie chcę tego więcej słuchać!
Wiem, ale musi pan!
- Liesl nie jest już dzieckiem. - Ani słowa więcej...
Wkrótce będzie kobietą i nie będzie jej pan nawet znał.
Fryderyk chce być mężczyzną, ale pana tu nie ma, by mu pokazać...
Nie waż się mówić mi...
Brygida panu o nim powie. Ona zawsze wszystko wie.
Kurt udaje silnego, by ukryć ból, gdy go pan ignoruje...
gdy wszystkich ich pan ignoruje.
Luizy jeszcze nie rozgryzłam.
Dzieci chcą miłości. Proszę je kochać.
Nie chcę tego słuchać.
- Jeszcze nie skończyłam, kapitanie! - Właśnie, że skończyłaś, kapitanie!
Fraulein.
Proszę się natychmiast spakować...
i udać się do zakonu.
Co to?
Śpiewy.
Wiem, że to śpiewy. Ale kto śpiewa?
Dzieci.
Dzieci?
Nauczyłam je piosenki dla baronowej.
♪ A serce chce śpiewać ♪
♪ każdą nową pieśń ♪
♪ Me serce chce bić w rytmie ♪ ♪ skrzydeł ptaków ♪
♪ co w górę od jezior ♪
♪ do lotu się rwą ♪
♪ Moje serce wzdycha ♪ ♪ w rytm bicia dzwonów ♪
♪ Których dźwięk wiatr niesie ♪ ♪ od kościoła wież ♪
♪ By śmiać się jak strumyk, ♪ ♪ który tańczy ♪
♪ Na kamieniach spotkanych ♪
♪ po drodze ♪
♪ By śpiewać w nocy ♪
♪ Jak skowronek, który uczy modlić się ♪
♪ Idę na wzgórza ♪
♪ Gdy moje serce jest samotne ♪
♪ Wiem, że usłyszę tam ♪
♪ dobrze znaną pieśń ♪
♪ W me serce spłynie otucha ♪
♪ w dźwiękach muzyki ♪
♪ I zaśpiewam... ♪
♪ raz jeszcze ♪
Nie mówiłeś jakie masz czarujące dzieci.
Poczekajcie tutaj.
Fraulein.
Ja...
zachowałem się okropnie. Przepraszam.
Jestem zbyt bezpośrednia. To moja najgorsza wada.
Miałaś rację.
Nie znam własnych dzieci.
Nie jest za późno. Tak bardzo chcą być blisko pana.
Wniosłaś z powrotem muzykę do domu.
Zapomniałem.
Mario.
Chcę, żebyś została.
Proszę, żebyś została.
- Jeśli w czymkolwiek mogę pomóc. - Już pomogłaś.
Więcej, niż myślisz.
Marta.
Kurtyna!
♪ Wysoko na hali pasterz kóz pilnował ♪
♪ I ile sił w płucach ♪ ♪ swym kózkom jodłował ♪
♪ Że nawet mieszkańcy dalekiego grodu ♪
♪ Słyszeli śpiew pastuszka bez trudu ♪
Marto. Marto!
Gretl, książę!
♪ Słyszał go książę w zamku pod górami ♪
♪ Słyszeli wędrowcy z plecakami ♪
♪ Słyszeli goście, co jedli śniadanko ♪
♪ I pili piwo z gęstą pianką ♪
♪ Słyszała go panna ♪ ♪ I w pąsach cała ♪
♪ Także mu ślicznie zajodłowała ♪
♪ Zaraz jej mama nadstawiła uszka ♪
♪ co to za duet z panny i pastuszka? ♪
♪ Słyszała go panna ♪ ♪ I w pąsach cała ♪
♪ Także mu ślicznie zajodłowała ♪
♪ Zaraz jej mama nadstawiła uszka ♪
♪ co to za duet z panny i pastuszka? ♪
♪ Piękna z nich para ♪
♪ Wkrótce z duetu zrobiło się trio ♪
- Brawo! - Brawo!
Bardzo ładnie!
Wspaniale!
- Możemy zatrzymać kukiełki, wujku? - Możemy?
Oczywiście, moje dzieci.
To dlatego kazałem Kohnerowi wysłać rachunek waszemu ojcu.
Piękne przedstawienie.
Wywarło na mnie wrażenie.
To zasługa dzieci, kapitanie.
Czy jest coś, czego nie potrafisz zrobić?
Nie wiem, czy będzie ze mnie dobra zakonnica.
Jak masz kłopoty, z przyjemnością ci pomogę.
Uwaga!
Mam coś do ogłoszenia. Niespodzianka! Niespodzianka!
Po długich poszukiwaniach...
dziś znalazłem najlepszą grupę na Festiwal Ludowy w Salzburgu.
Gratulacje, Max.
Kogo tym razem będziesz wykorzystywał?
- Chór Świętego Ignacego? - Zgaduj zgadula.
Niech pomyślę. Chór Klopmann?
- Nie, nie, nie. - Nie, nie?
Powiedz nam.
Śpiewacy z jednej rodziny. Nie zgadniesz, Georg.
Co za czarujący pomysł!
Czyjej rodziny?
Twojej.
Wszyscy będą o nich mówić.
- Co cię tak śmieszy? - Ty, Max.
Jesteś drogi, ale bardzo zabawny.
- To będzie sensacja! - Nie, Max.
To wspaniały pomysł. Bardzo oryginalny.
Max! Moje dzieci nie śpiewają publicznie.
Nie gniewaj się, że próbuję.
Dzieci, kogo chcemy teraz usłyszeć?
Kogo?
Tak.
Jednością głosów.
Pana, kapitanie.
Mnie?
- Nie rozumiem. - Proszę.
Nie, nie, nie, nie.
Podobno był pan dobry.
- To było dawno, dawno temu. - Ja pamiętam, ojcze.
- Proszę zagrać coś, co znamy. - Proszę, ojcze.
Cóż...
- Dlaczego mi nie powiedziałeś? - Co?
Żebym wzięła ze sobą organki.
♪ Szarotko ♪
♪ Witasz mnie codziennie z rana ♪
♪ Biała i drobna ♪
♪ Czysta i nadobna ♪
♪ Cieszysz się ♪
♪ ze spotkania ♪
♪ Kwiecie srebrzystych śniegów ♪
♪ rozkwitaj ♪
♪ Rośnij w tej ziemi żyznej ♪
♪ Szarotko ♪
♪ Błogosław moją Ojczyznę ♪
♪ - Szarotko ♪ ♪ - Szarotko ♪
♪ Witasz mnie codziennie z rana ♪
♪ - Biała i drobna ♪ ♪ - Biała i drobna ♪
♪ - Czysta i nadobna ♪ ♪ - Czysta i nadobna ♪
♪ Cieszysz się... ♪
♪ ze spotkania ♪
♪ Kwiecie srebrzystych śniegów ♪
♪ rozkwitaj ♪
♪ rozkwitaj i rośnij na zawsze ♪
♪ Szarotko ♪
♪ Rośnij w tej ziemi żyznej ♪
Powiedz słowo i możesz śpiewać w moim nowym numerze.
Śpiewacy Rodziny von Trapp.
Mam wspaniały pomysł, Georg.
Wypełnijmy ten dom muzyką.
Musisz wydać wielkie przyjęcie na moją cześć.
- Przyjęcie? - Tak, ojcze, prosimy!
Najwyższy czas, bym poznała twoich znajomych...
i aby oni poznali mnie. Zgadza się?
- Wiem, co masz na myśli. - Prosimy!
Dzieci, czas iść spać. Powiedzcie dobranoc.
Dobranoc, ojcze.
- Dobranoc. - Dobranoc, baronowo Schraeder.
Dobranoc, ojcze.
Dobranoc, wujku Maksie.
To będzie moje pierwsze przyjęcie, ojcze!
- Kapitanie. - Herr Zeller. Baronowa Schraeder.
- Dobry wieczór, Herr Zeller. - Baronowo.
Witam. Dobry wieczór.
Zauważyłeś chyba austriacką flagę?
Kobiety wyglądają pięknie.
Myślę, że okropnie.
Boisz się ich.
Tylko dorośli mężczyźni się ich boją.
- Mężczyźni wyglądają pięknie. - Skąd wiesz?
Liesl, z kim tańczysz?
Z nikim.
Właśnie, że nie.
Mogę prosić do tańca?
Z przyjemnością, młodzieńcze.
Dlaczego mi nie powiedzieliście, że umiecie tańczyć?
Jeszcze byś nam kazała tańczyć. Tancerze Rodziny von Trapp.
Co tańczą?
To Lendler. Austriacki taniec ludowy.
- Naucz mnie. - Dawno tego nie tańczyłam.
Ale pamiętasz. Proszę.
- Cóż... - Proszę.
Dobrze. Chodź tu.
Ty się ukłoń, a ja dygnę.
- Tak? - Dobrze. A teraz pospacerujemy.
Raz, dwa, trzy. Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy, i razem. Teraz, krok podskok, krok podskok.
Przekręcamy się. Prawie.
Tędy. Podskok krok, podskok. I przekręcamy się.
Kurt, musimy ćwiczyć.
Pozwolisz?
Nie pamiętam jak dalej.
- Zaczerwieniłaś się. - Naprawdę?
Niezbyt często tańczę.
To było pięknie wykonane.
Tworzycie piękną parę.
Dzieci powiedzą dobranoc.
Będziemy w hallu.
- Przygotowaliśmy coś. - Właśnie!
Tak, chodźmy!
Niepotrzebnie się martwiłeś, Georg.
Myślałeś, że nie znajdziesz przyjaznej duszy na przyjęciu.
- Chłodno dziś, nieprawdaż? - Och, nie wiem.
Było raczej ciepło.
Panie i panowie.
Dzieci kapitana chciałyby powiedzieć dobranoc.
♪ Poważną, smutną nutę ♪ ♪ wybija stary zegar ♪
♪ Przy wtórze kurantów na wieży ♪
♪ Zaś w pokoju dziecinnym ♪ ♪ głupiutki mały ptak ♪
♪ wyskoczył z budki ze swoim "ku-ku" ♪
♪ Ku-ku ♪
♪ Z żalem nas poganiają ♪
♪ lecz stanowczo zmuszają, ♪
♪ By wam powiedzieć już ♪
♪ Dobranoc ♪
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Dobranoc ♪
♪ Wychodzić żal, ♪ ♪ gdy wkoło tylu gości ♪
♪ Na razie, Czołem, ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Adieu ♪
♪ Adieu, adieu ♪ ♪ Panu, Panu i Pani ♪
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Au revoir, Auf Wiedersehen ♪
♪ Myślałam, ♪ ♪ że skosztuję dziś szampana ♪
- Tak? - Nie.
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Dobranoc ♪
♪ Opuszczam was, wzdychając ♪ ♪ Do widzenia ♪
♪ Ja chętnie idę ♪
♪ opuszczam próg bawialni ♪
♪ Jak motyl frunę ♪
♪ z gracją do sypialni ♪
♪ Słoneczko śpi ♪
♪ I mnie sen morzy na noc ♪
♪ Na razie ♪
♪ Czołem ♪
♪ Auf Wiedersehen, Dobranoc ♪
♪ Do widzenia ♪
Wspaniale! Zaśpiewają to na festiwalu.
Chciałbym zamienić słówko.
Georg, nie pozwól jej umknąć. Musi zostać na przyjęciu.
- Nie, naprawdę, ja... - Przestań. Już.
- Georg, proszę. - Możesz zostać, jeśli chcesz.
Nalegam. Proszę mi towarzyszyć przy obiedzie.
To interesy. Franz...
dostaw krzesło do stołu dla panny Marii.
- Według życzenia. - Wszystko załatwione.
- Tak. - Nie jestem odpowiednio ubrana.
Przebierz się. Poczekamy.
Kapitanie, musi pan być dumny ze swoich dzieci.
Tak, dziękuję.
Czyż niewinne głosy naszych dzieci nie przedstawiają najlepiej...
najlepszych rzeczy w naszym kraju?
Och, baronie.
Chce pan, byśmy uwierzyli, że Austria ma monopol na szlachetność?
Herr Zeller, niektórzy z nas wolą austriackie głosy w pieśni...
niż niemieckie w groźbach.
Struś chowa głowę w piasek...
a czasami we flagę.
Może ci, którzy ostrzegą cię przed przyłączeniem Austrii...
zajdą z tobą dalej układając swe słowa w rytm muzyki.
Jeśli naziści przejmą Austrię, będziesz całą sekcją trębaczy.
Pochlebiasz mi.
Och, ale ze mnie niezdara. Chciałem cię oskarżyć.
Baronowo, dziękuję za pomoc.
Z przyjemnością, Mario.
Nie myślę, że mam coś, co by się nadawało.
A gdzie ta śliczna sukienka, którą niedawno nosiłaś?
Gdy kapitan nie mógł oderwać od ciebie wzroku.
Nie mógł oderwać wzroku?
Kochana, jesteśmy kobietami.
Wiemy, kiedy mężczyzna zauważa piękną kobietę.
- Jak widać. - Kapitan zauważa wszystkich.
Nie broń się tak, Mario.
Wiesz, jaka jesteś ładna.
Kapitan nie byłby mężczyzną, gdyby cię nie zauważył.
Mam nadzieję, że pani żartuje.
Wcale nie.
Nie zrobiłam nic, by...
Nie musisz nic robić.
Mężczyzna nie może oprzeć się kobiecie, która jest w nim zakochana.
- Zakochana? - Oczywiście.
Najlepsze jest to, że on też myśli, że cię kocha.
Ależ to nieprawda.
Chyba zauważyłaś w jaki sposób patrzy ci w oczy.
I wiesz, że się zaczerwieniłaś jak razem tańczyliście.
Nie bierz sobie tego do serca.
Myślę, że szybko mu przejdzie.
Jak to mężczyznom.
Powinnam odejść.
Nie mogę tu zostać.
- Czy mogę w czymś pomóc? - Nie.
Tak.
Nic nie mów kapitanowi.
Nie, ani się ważę.
Do widzenia, Mario.
Na pewno będziesz świetną zakonnicą.
Napij się szampana, kochany.
Mam ochotę świętować. Na zdrowie.
- Wiesz o czymś. - Być może.
Powiedz mi więc, jak przekonać Marię, by przekonała Georga.
Chcę, by dzieci śpiewały na festiwalu.
Elzo, to ważne dla Austrii.
I tobie też na złe nie wyjdzie.
Myślałem o tym.
Jeśli chodzi o przekonywanie...
to może ze mną powinieneś o tym rozmawiać.
Przerwa
ANTRAKT
- Dwa. - Trzy.
- Cztery. - Pięć.
- Sześć. - Siedem.
Osiem.
- Cztery. - Dwa.
- Siedem. - Pięć.
- Dwa. - Sześć.
Czy to nie świetna zabawa?
- Cztery. - Ja jestem pięć.
- A, tak. - Osiem.
- Dwa. - Cztery.
Sześć.
Dwa.
Możemy już skończyć? Jesteśmy zmęczeni.
Jak sobie życzysz.
Jutro się znowu pobawimy.
Wieś to sielanka, prawda?
Napij się lemoniady.
Musi być łatwiejszy sposób.
Ty, jako matka siedmiorga dzieci.
Jak sobie z nimi dasz radę?
Nie słyszałeś nigdy...
o takim cudownym miejscu, jak szkoła z internatem?
Baronowo Machiavelli.
Wujku, gdzie ojciec?
Chyba jest w domu.
Co znaczą te wasze skwaszone miny?
- Nic. - Wiem. Zróbmy próbę.
Po co?
Udajmy, że jesteśmy na scenie na festiwalu.
- Nie mam ochoty śpiewać. - Nie bez panny Marii.
Liesl, przynieś gitarę. Chodź, Marta.
Zbierzcie się w grupę. Na swoje miejsca.
Radośnie, tak? Podaj tonację, Liesl.
Pokażcie mi, co umiecie.
Gretl, dlaczego nie śpiewasz?
Nie mogę. Boli mnie palec.
Przecież tak pięknie śpiewałaś na przyjęciu.
Dalej, wszyscy. Coś, co znacie.
Bądźcie radośni.
Zaczynaj, Liesl.
♪ Wzgórza ożywają ♪
♪ dźwiękami muzyki ♪
♪ Pieśniami, które od wiek wieków ♪
♪ niesie wiatr ♪
♪ Wzgórza napełniają ♪
♪ moje serce muzyką ♪
Chciały dla mnie pośpiewać.
Bardzo ładnie. Nie przestawajcie.
- Coś zimnego, Georg? - Nie, dziękuję, moja droga.
- Ojcze? - Tak, Brygido?
To prawda, że Maria nie wróci?
Na to wygląda. Co my tu mamy?
- Różową lemoniadę. - Z lemoniadą.
Nie wierzę w to.
- W co? - O pannie Marii.
O, panna Maria!
Nie wiesz, co napisała w liście? Przecież mówiłem.
Tęskniła za życiem w zakonie.
Musiała odejść.
I na tym koniec.
Chyba zdobędę się na odwagę i spróbuję trochę.
- Nawet się nie pożegnała. - Pożegnała się w liście.
To nie to samo.
Nie za słodka, nie za kwaśna.
Tylko za różowa.
Ojcze, kto będzie naszą nową guwernantką?
Cóż...
nie będziecie już mieli guwernantki.
- Nie? - Nie.
Będziecie miały nową mamę.
Nową mamę?
Podjęliśmy decyzję wczoraj. Wszystko załatwione.
I wszyscy będziemy bardzo szczęśliwi.
Dobrze, już dobrze. Idźcie się pobawić.
Tak, dzieci?
- Mam na imię Liesl. - Tak, Liesl?
Chcielibyśmy zobaczyć się z panną Marią.
Panną Marią?
Och, Marią.
Wejdźcie, proszę.
Poczekajcie tu.
Jestem siostra Małgorzata. Pytacie o Marię.
Musimy się z nią zobaczyć. Powie jej siostra, że tu jesteśmy?
- Obawiam się, że nie mogę. - Ależ siostra musi!
- Jest naszą guwernantką. - Chcemy, żeby wróciła.
Nawet się nie pożegnała.
Chcemy tylko porozmawiać.
Przykro mi, ale Maria przebywa w odosobnieniu.
- Nikogo nie przyjmuje. - Nas przyjmie.
Chcę jej pokazać mojego paluszka.
Może innym razem, dziecko.
Powiem jej, że tu byliście.
- Miło, że przyszliście. - Musimy z nią porozmawiać!
Dalej, dzieci. Idźcie do domu.
Na pewno by nas przyjęła.
Prosimy, siostro Małgorzato.
- Do widzenia, dzieci. - Siostro Małgorzato, możemy?
O co tam chodziło, siostro?
Dzieci von Trapp, matko przełożona.
Chcą się widzieć z Marią.
Odezwała się w ogóle? Powiedziała ci coś?
Nie mówi ani słowa, matko przełożona, oprócz modlitwy.
Biedne dziecię.
Dziwne. Wydaje się być szczęśliwa, że wróciła...
a jednak jest nieszczęśliwa.
Nie miałam racji zostawiając ją tak długo samą.
Przyprowadź ją do mnie, nawet jeśli nie jest na to gotowa.
Tak, Matko Przełożona.
Siostro Augusto, weź postulantkę do przebieralni.
Z Bogiem, moja córko.
Tak, wprowadź ją.
Jesteś nieszczęśliwa. Przykro mi.
Matko przełożona.
Dlaczego cię odesłali?
Nie odesłali. Odeszłam.
Siadaj, Mario.
Powiedz, co się stało.
Przestraszyłam się.
Naprawdę?
- Byli dla ciebie niedobrzy. - Och, nie!
Nie, byłam zażenowana. Czułam...
Nigdy się tak w życiu nie czułam.
Nie mogłam zostać. Wiedziałam, że tu będę bezpieczna.
Mario, nie możesz używać zakonu jako drogi ucieczki.
Czego się tak obawiasz?
Nie mogę go więcej widzieć.
Go?
Dziękuję, siostro Małgorzato.
Kapitana von Trappa?
- Jesteś w nim zakochana? - Nie wiem!
Nie wiem. Ja...
Baronowa mówiła, że tak. I że on jest we mnie też.
Ale nie chciałam w to wierzyć.
Czasami spoglądaliśmy na siebie.
Aż mi zapierało dech.
- Czy on wie, co czujesz? - Nie wiem.
Właśnie to mnie dręczy. To była misja Boża.
Nie należało prosić o jego miłość. Po prostu nie mogłam zostać.
Jestem gotowa na złożenie przysięgi.
- Pomóż mi, proszę. - Mario.
Miłość między mężczyzną i kobietą jest święta. Masz w sobie miłość.
Dowiedz się w jaki sposób Bóg chce, byś jej użyła.
Ale obiecałam swe życie Bogu. Obiecałam mu wieczystą służbę.
Córko, to, że go kochasz, nie oznacza, że Boga kochasz mniej.
Nie.
Musisz się przekonać.
Musisz tam wrócić.
Nie możesz mnie o to prosić.
- Pozwól mi zostać. Błagam... - Mario.
Mury zakonu nie mają nas osłaniać przed problemami.
Musisz im stawić czoła.
Musisz wieść takie życie, jakie ci było pisane.
♪ Pokonaj każdą górę ♪
♪ Z odwagą idź w dolinę ♪
♪ Nie bój się zbaczać ze szlaku ♪
♪ Odważnie krocz znaną ścieżką ♪
♪ Pokonaj każdą górę ♪
♪ Przeskocz przez rwący strumień ♪
♪ Na drugi koniec tęczy idź ♪
♪ Aż spełnią się twe marzenia ♪
♪ Marzenia, co potrzebują ♪
♪ Całej miłości, którą masz ♪
♪ Każdego dnia, ♪
♪ po życia kres ♪
♪ Pokonaj każdą górę ♪
♪ Przeskocz przez rwący strumień ♪
♪ Na drugi koniec tęczy idź ♪
♪ Aż spełnią się twe marzenia ♪
♪ Marzenia, co potrzebują ♪
♪ Całej miłości, którą masz ♪
♪ Każdego dnia, ♪
♪ po życia kres ♪
♪ Pokonaj każdą górę ♪
♪ Przeskocz przez rwący strumień ♪
♪ Na drugi koniec tęczy idź ♪
♪ Aż spełnią się ♪
♪ twoje marzenia ♪
To niepodobne do moich dzieci, by coś ukrywały.
Nic nie ukrywamy, ojcze.
I aby się spóźniały na obiad.
- Straciliśmy rachubę czasu. - Rozumiem.
Kto pierwszy powie mi prawdę? Fryderyk.
Brygida. Liesl.
Jak myślisz, gdzie byliśmy?
Jak nam nie wierzysz, chyba przypuszczasz, gdzie mogliśmy być.
- Marta. - Tak, ojcze.
Ty mi powiesz.
Fryderyk ci powiedział, ojcze. Zbieraliśmy borówki.
- Zapomniałem! Zbieraliście borówki. - Uwielbiamy je zbierać.
Całe popołudnie?
- Zebraliśmy tysiące. - Tysiące?
- Wszędzie ich było pełno. - Jakie borówki?
- Jagody, ojcze. - Jagody.
Za wcześnie jeszcze na jagody.
- Bo to były truskawki. - Truskawki?
Tak ostatnio było zimno, że aż się zrobiły granatowe.
Dobrze. Pokażcie mi je.
- My... - Cóż...
- Pokażcie mi, co zebraliście. - Nie mamy ich.
Nie macie ich? Co się z nimi stało?
- My... - Zjedliśmy je.
- Zjedliście? - Tak!
- Takie były dobre. - Wyśmienite.
Dobrze.
Skoro się tak opchaliście tysiącami truskawek...
z pewnością nie jesteście głodni, więc powiem Frau Schmidt...
żeby nie podawała wam obiadu.
To twoja wina. Powinniśmy powiedzieć prawdę.
Żeby się na nas wściekł?
Lepsze to, niż umrzeć z głodu.
Nie zrobiliśmy nic złego. Chcieliśmy ją tylko zobaczyć.
Burczy mi w brzuchu.
Mogły przynajmniej pozwolić nam się przywitać.
- Ciekawe jak smakuje trawa. - Strasznie mi smutno.
Jak Maria chciała się rozweselić, śpiewała tę piosenkę.
Spróbujmy.
♪ Krople dżdżu na różach ♪
♪ I kocie wąsiki ♪
♪ Miedziane imbryczki ♪
♪ Ciepłe rękawiczki ♪
♪ Brązowe paczuszki, ♪ ♪ a przy nich wstążeczki ♪
♪ Wystarczy pomyśleć ♪ ♪ i czmychną smuteczki ♪
Dlaczego nie czuję się lepiej?
♪ Białe sukienki ♪
♪ z modrymi szarfami ♪
♪ I gdy gwiazdki śniegu ♪ ♪ lecą nad głowami ♪
♪ - Srebrzysta zima ♪ - Fraulein Maria wróciła!
♪ ...i ciepła wiosna ♪
♪ Gdy o nich myślę ♪ ♪ już jestem radosna ♪
♪ Gdy pies kąsa ♪ ♪ Pszczoła żądli ♪
♪ Kiedy jest mi źle ♪
♪ Szybciutko myślę o czymś, co lubię ♪
♪ I zaraz lepiej ♪
♪ czuję się ♪
- Tak się cieszę. - Tęskniliśmy za tobą.
I ja za wami.
- Kurt, jak się masz? - Jestem głodny.
- Co ci się stało w palec? - Zahaczył się.
- O co? - O zęby Fryderyka.
- Liesl, jak z tobą? - Tak sobie.
- Przyszły jakieś telegramy? - Ani jednego.
Uczę się z tym żyć. Nie mogę się doczekać szkoły.
Nie używaj szkoły jako ucieczki od problemów.
Staw im czoła.
Mam wam tyle do powiedzenia.
A my tobie.
Najważniejsze to to, że ojciec się żeni.
Żeni się?
Tak, z baronową Schraeder.
Ach, tak.
Ojcze, patrz! Panna Maria wróciła!
Maria wróciła z zakonu.
Witam, kapitanie.
Dobry wieczór.
Wszyscy do domu na obiad.
Obiad!
Odeszłaś bez pożegnania. Nawet nie pożegnałaś się z dziećmi.
To nie było słuszne. Przepraszam.
Dlaczego?
Proszę mnie o to nie pytać. Powód już nie istnieje.
Panno Mario, wróciłaś.
Czyż to nie wspaniale, Georg?
Wszystkiego najlepszego, baronowo.
Panu również, kapitanie. Dzieci mówiły, że się pobieracie.
Dziękuję, moja droga.
Wróciłaś na stałe, prawda?
Do czasu najęcia innej guwernantki.
Tutaj jesteś.
Muszę porozmawiać z kucharzem.
Jego sznycel jest za smaczny, bym mogła zachować figurę.
I sprawia, że nic nie mówisz przy stole.
A może to było wino?
Niewątpliwie wino.
Nawet nie wiesz ile kłopotu sprawia mi...
wybranie prezentu ślubnego dla ciebie.
Wiem. Ja ci wystarczę.
Ale chcę, byś dostał jakiś drobiazg z tej okazji.
Najpierw myślałam o piórze...
ale pióro już masz.
Więc pomyślałam o willi na południu Francji...
ale tak trudno będzie ją zapakować.
Georg, co myślisz o jachcie?
Duży, długi, w sam raz na Morze Śródziemnomorskie...
albo malutki do wanny, co?
- Elsa. - Gdzie spędzimy miesiąc poślubny?
To prawdziwy problem.
Podróż dookoła świata byłaby cudowna. Wtedy powiedziałam...
Och, Elsa, musi być jakieś lepsze miejsce.
- Ale nic się nie martw, ja... - Elsa.
Tak, Georg.
To nie ma sensu...
ty i ja.
Jestem nieuczciwy wobec nas obojga...
zwłaszcza wobec ciebie.
- Gdy ludzie mówią o małżeństwie... - Nie, nic nie mów.
Proszę, nie mów ani słowa.
Widzisz, myślałam też o innych rzeczach.
Mimo, że cię lubię, nie jesteś dla mnie odpowiednim mężczyzną.
Jesteś zbyt niezależny.
Ja chcę kogoś, kto mnie będzie beznadziejnie potrzebował...
lub przynajmniej moich pieniędzy.
Każda chwila spędzona z tobą była cudowna i za to ci dziękuję.
Jeśli wybaczysz...
pójdę się spakować...
i wrócę do Wiednia, gdzie jest moje miejsce.
A gdzieś tam...
jest młoda kobieta, z której nie będzie...
dobrej zakonnicy.
Żegnaj, mój drogi.
Halo.
Tak myślałem, że cię tu znajdę.
Czegoś pan potrzebuje?
Nie, nie. Siadaj.
Proszę.
Mogę?
Myślałem i zastanawiałem się nad dwoma rzeczami...
Dlaczego uciekłaś do zakonu?
I co sprawiło, że tu wróciłaś?
Cóż, miałam zobowiązanie do wypełnienia...
i wróciłam, by je wypełnić.
To wszystko?
I tęskniłam za dziećmi.
Tak.
- Tylko za dziećmi? - Nie. Tak.
- Przecież to dobrze, że tęskniłam. - O, tak. Oczywiście.
Miałem tylko nadzieję, że może...
Że być może...
Tak?
Cóż, to nie było to samo, jak ciebie tu nie było...
i nic się nie będzie układać, jak wyjedziesz...
i myślałem, że może zmieniłabyś zdanie.
Cóż, jestem pewna, że baronowa we wszystkim ci pomoże.
Mario...
- Nie będzie żadnej baronowej. - Nie będzie?
Nie.
Nie rozumiem.
Odwołaliśmy zaręczyny i...
- Och, tak mi przykro. - Tak. Naprawdę?
- Odwołał pan? - Tak.
Po prostu nie możesz się z kimś ożenić, gdy...
kochasz kogoś innego...
prawda?
Matka przełożona zawsze mówi...
Kiedy Bóg zamyka drzwi, gdzie indziej otwiera okno.
Co jeszcze mówi matka przełożona?
Że należy szukać swojego życia.
Dlatego tu wróciłaś?
I odnalazłaś je...
Mario?
Tak mi się wydaje.
Wiem, że tak.
Kocham cię.
Czy to się może mi przydarzyć?
♪ Może i miałam złe dzieciństwo ♪
♪ Może mi młodość dała w kość ♪
♪ Lecz gdzieś wśród zgryzot tej przeszłości ♪
♪ Musiał być moment szczerości ♪
♪ Bo oto jesteś tu ty, kochany ♪
♪ Bez względu na przeszkody ♪
♪ Więc chyba gdzieś ♪ ♪ w dzieciństwie lub w młodości ♪
♪ Zasłużyłam na nagrodę ♪
♪ Z niczego nic nie wyjdzie ♪
♪ I nie ma prawa wyjść ♪
♪ Więc chyba gdzieś ♪ ♪ w dzieciństwie lub w młodości ♪
♪ Zasłużyłam na nagrodę ♪
Wiesz, kiedy cię pierwszy raz pokochałem?
Wtedy przy obiedzie, jak usiadłaś na szyszce.
Co?
A ja jak zadmuchałeś w ten głupi gwizdek.
Och, moja kochana.
♪ Bo oto jesteś tu ty, kochana ♪
♪ Bez względu na przeszkody ♪
♪ Więc chyba gdzieś ♪ ♪ w dzieciństwie lub w młodości ♪
♪ Zasłużyłam na nagrodę ♪
♪ Z niczego nic nie wyjdzie ♪
♪ I nie ma prawa wyjść ♪
♪ Więc chyba gdzieś w dzieciństwie ♪
♪ lub w młodości ♪
♪ Zasłużyłam na ♪
♪ nagrodę ♪
Mario.
Czy jest ktoś, kogo powinienem prosić o twoją rękę?
- Może poprosisz... - Dzieci?
♪ Co zrobić z taką duszą jak Maria? ♪
♪ Jak złowić chmurkę i przywiązać ją? ♪
♪ Jakim słówkiem określić Marię? ♪
♪ Huncwot ♪
♪ - Gagatek ♪ ♪ - Klaun ♪
♪ Tak wiele rzeczy ♪ ♪ chce się jej powiedzieć ♪
♪ Wiele powinna jeszcze się nauczyć ♪
♪ Lecz jak zmusić ją by została ♪ ♪ i do końca cię wysłuchała? ♪
♪ Gdy w jednym miejscu ♪ ♪ nie dłużej jest niż na piasku fala? ♪
♪ Co zrobić z taką duszą jak Maria? ♪
♪ Jak złowić blask księżyca w pustą dłoń? ♪
Herr Detweiler!
- Heil Hitler. - Dzień dobry, Herr Zeller.
Chyba nie słyszałeś. Jestem teraz gauleiterem.
Heil Hitler.
Przychodzę z domu kapitana von Trapp.
Jedynego w okolicy bez flagi Trzeciej Rzeszy....
od czasu przyłączenia Austrii.
- Już o tym mówiliśmy. - Ja nie...
Pokojówka mi powiedziała, że mogę tu pana znaleźć.
Nic innego nie chciała powiedzieć.
A co jeszcze chce pan wiedzieć?
Kiedy wraca kapitan?
Jest w podróży poślubnej. Nie kontaktował się.
Mam ci uwierzyć, że nie rozmawiał z dziećmi od ponad miesiąca?
Ilu zna pan mężczyzn...
którzy kontaktują się z dziećmi podczas podróży poślubnej?
Po powrocie obejmie odpowiednie stanowisko pod nowymi rządami.
Naturalnie. Gratuluję panu...
i pana ludziom, że festiwal odbędzie się według planu.
Dlaczego miałby się nie odbyć? Nic się w Austrii nie zmieniło.
A śpiew i muzyka to właśnie światu pokaże.
Austria jest taka sama.
Heil Hitler.
Idziemy do domu.
- Dlaczego był taki zdenerwowany? - Dzisiaj wszyscy są.
Może to wina flagi z czarnym pająkiem.
- Czy ojciec będzie miał kłopoty? - Niekoniecznie.
Ze wszystkimi trzeba żyć w zgodzie.
Pamiętajcie o tym podczas koncertu.
Naprawdę będziemy śpiewać dla publiczności?
Patrz. Śpiewacy Rodziny von Trapp...
Liesl, Fryderyk, Luiza, Brygida, Kurt, Marta i Gretl.
- Dlaczego zawsze jestem ostatnia? - Bo jesteś najważniejsza.
Idziemy.
Na pewno ojciec nie ma nic przeciwko temu?
Będzie zadowolony i dumny.
- Liesl, też tak myślisz? - Nie ufasz mi?
Nie.
Jesteś bardzo mądrą dziewczynką.
Liesl. Liesl!
Rolf!
Tak się cieszę, że cię widzę. Tak długo się...
Dzień dobry.
Daj to ojcu jak tylko wróci do domu.
- Jest na miesiącu poślubnym. - Wiem.
- Wiesz? - My wiemy wszystko o wszystkich.
- Kto to jest my? - Upewnij się, by go dostał.
- Co to jest? - Telegram z Berlina.
Nie chcesz go sam dostarczyć?
Jestem zajęty ważniejszymi rzeczami.
I lepiej, żeby twój ojciec też się nimi zajął.
Ależ Rolf!
Ojcze!
- Szybko wróciliście. - Witajcie!
Myśleliśmy, że wrócicie za tydzień!
- Przywiozłeś upominki z Paryża? - Witajcie! Jak się macie?
Dlaczego nie dzwoniliście?
Nie było połączenia.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Wróciliśmy tak szybko, jak to było możliwe.
Proszę, proszę! Tęskniliśmy za wami!
- Tęskniliśmy za wami! - Za waszymi buziakami.
I za hałasem rano.
- Najbardziej za waszym śpiewem. - Przybyliście w samą porę.
Patrz, panno Mario...
to znaczy, mamo.
Będziemy dziś śpiewać na festiwalu.
Było świetnie!
Ćwiczyliśmy pios...
Niespodzianka!
Niespodzianka jest na tarasie.
Pogadamy o tym później.
Powiedziałbym ci, ale nie było cię. Musiałem podjąć decyzję.
Dobrze, że w ogóle udało mi się ich zgłosić.
Wszyscy będą o nich mówić. 7-ro dzieci z jednej rodziny!
Max!
Chyba ci jasno powiedziałem...
co myślę o publicznym śpiewaniu!
Komitet był zachwycony.
- Co mówili? - Nie słyszałem takiej euforii.
- Chociaż ten jeden... - Absolutnie nie ma mowy.
- Georg, to dla Austrii. - Dla Austrii?
- Nie ma już Austrii! - Przyłączenie było pokojowe.
- Przynajmniej bądźmy za to wdzięczni. - Wdzięczni?
Wiesz co, Max...
czasami trudno mi uwierzyć, że cię znam.
Ojcze, zapomniałam.
To do ciebie.
Mario, przynajmniej niech udaje, że z nimi współpracuje.
Przekonaj go.
Nie mogę go prosić, by był kimś, kim nie jest.
Więc ja go przekonam. Jeśli dzieci nie będą śpiewać, to...
będzie to rzutowało na Austrię.
O, wiem. Mi też to na dobre nie wyjdzie.
Mamo? To tak ładnie brzmi.
- Lubię na ciebie mówić Mamo. - A ja lubię tego słuchać.
Bardzo kochasz ojca. Widzę to.
Bardzo.
Mamo, co zrobić jak myślisz, że kogoś kochasz?
To znaczy, kiedy przestaniesz kochać, albo ten ktoś przestanie cię kochać?
Cóż, można trochę popłakać.
I poczekać na wschód słońca.
Ono zawsze wschodzi.
Jest tyle rzeczy, o których powinnam wiedzieć, a nie wiem.
- Naprawdę nie wiem. - Jak byś mogła?
Czasami czuję się tak, jakby świat się kończył.
- Albo, że się dopiero zaczyna? - Tak!
Ze mną było tak samo. Tobie też się przydarzy coś wspaniałego.
Naprawdę tak myślisz?
♪ Masz lat 16, wkrótce 17 ♪
♪ To etap życia całkiem nowy ♪
♪ I tylko patrzeć jak twoje serce ♪
♪ Poruszy ktoś wyjątkowy ♪
♪ Gdy to się stanie ♪
♪ Jeśli się stanie ♪
♪ Nic nie jest już takie same ♪
♪ Czy ktoś mnie miłością obdarzy? ♪
♪ Rumieniec mi lico okrywa ♪
♪ Na samą myśl, że ktoś mnie pokocha ♪
♪ Świat się wywraca do góry nogami ♪
♪ Gdy się jest z kimś we dwoje ♪
♪ Nim się obejrzysz już za mąż pójdziesz ♪
♪ By dzielić z kimś życie swoje ♪
♪ Na razie pewnie ci się zdaje ♪
♪ Że to się nigdy nie zdarzy ♪
♪ Masz lat 16 wkrótce 17 ♪
♪ Ale poczekaj jeszcze rok ♪
♪ - Poczekam rok ♪ ♪ - ...lub dwa ♪
♪ Poczekaj rok... ♪
♪ lub dwa ♪
Liesl.
O co chodzi?
Z Berlina.
Zaoferowano mi urząd.
Proszą o natychmiastową akceptację...
i stawienie się jutro w bazie marynarki w Bremerhaven.
Spodziewałam się. Nie myślałam jednak, że tak szybko.
Odmowa źle wpłynie na nas wszystkich.
A dołączenie do nich jest wręcz nie do pomyślenia.
Zbierz dzieci.
Nie mów nic, by ich nie martwić. Przygotuj je.
Musimy wydostać się z Austrii...
i z tego domu...
jeszcze dzisiaj.
Łamie mnie w krzyżu i pęka mi serce...
gdy pomyślę, że dzieci ominie festiwal.
W czasie twej zapowiedzi będziemy za granicą.
Doceniasz me poświęcenie?
Nie masz wyboru.
Wiem. Dlatego się poświęcam.
Dlaczego ojciec nie zapali auta?
Bo nie chce, żeby nas ktoś usłyszał.
A co powie Frau Schmidt i Franz?
Będą mogli uczciwie powiedzieć, że o niczym nie wiedzieli.
- Czy wrócimy tu kiedyś? - Kiedyś, Liesl. Mam nadzieję.
Czy ojciec i wujek Max będą pchać ten samochód do samej Szwajcarii?
Problemy z samochodem, kapitanie?
Tak, nie mogliśmy zapalić.
Karl.
Napraw samochód kapitana von Trappa, żeby mógł zapalić.
Świetnie, Karl.
Nie spytałem, gdzie się wybierasz z rodziną.
A ty nie spytałeś, co ja tu robię.
Wygląda na to, że oboje cierpimy na straszny brak ciekawości.
Nie odpowiedziałeś również na telegram...
od admirała marynarki Trzeciej Rzeszy.
Wydawało mi się, Herr Zeller...
że zawartość telegramów w Austrii ma charakter prywatny!
Przynajmniej w Austrii, którą ja znam.
Mam rozkazy...
by zabrać cię do Bremerhaven jeszcze dziś...
gdzie zaakceptujesz stanowisko.
Obawiam się, że nie będzie to możliwe.
My...
wszyscy, cała rodzina, będzie...
śpiewała dziś na festiwalu.
Właśnie tam idziemy.
Nie możemy dzieciom tego odmówić.
- Mam nadzieję, że się nie spóźnimy. - Tak.
Chcesz, żebym uwierzył, że ty, kapitan von Trapp...
masz dać koncert?
To będzie przedstawienie, o którym nawet mnie się nie śniło.
Tak jak pan, Herr Zeller, mam pełno ukrytych talentów.
Tak.
Oto program.
Są tu tylko imiona dzieci.
Jest napisane Śpiewacy Rodziny von Trapp...
a ja jestem głową rodziny von Trapp, prawda?
A ta odzież podróżna, którą macie na sobie?
To nasze kostiumy.
To nocne powietrze źle wpływa na głos dzieci.
Cóż, małe opóźnienie nie będzie niczym poważnym.
Dlatego też...
będziesz śpiewać.
Wszyscy będziecie śpiewać.
Ale tylko dlatego, że ja tak chcę.
Pokaże nam to, że nic się w Austrii nie zmieniło.
A jak skończycie śpiewać...
zabiorę pana do Bremerhaven.
A teraz niech wszyscy wsiądą do samochodu...
a my zawieziemy Śpiewaków Rodziny von Trapp na festiwal.
Eskorta nie jest konieczna.
Konieczna? Ależ to przyjemność, kapitanie.
Przecież nie chcielibyśmy, abyście zgubili się w tłumie.
Prawda?
Nie.
♪ "Sew", za igłą śmiga nić ♪
♪ "La", to nuta tuż za "Sol" ♪
♪ "Tea", herbatka dżem i chleb ♪
♪ Herbatka dżem i chleb ♪
♪ Herbatka dżem dżem i chleb ♪
♪ - Dżem ♪ ♪ - A, B, C ♪
♪ - Dżem ♪ ♪ - Do-re-mi ♪
♪ Herbatka dżem i chleb ♪
♪ Dżem i chleb ♪
♪ Dżem ♪ ♪ dżem... ♪
♪ i chleb ♪
Drodzy Austriacy...
chyba nie zobaczę się z wami przez długi czas.
Chciałbym zaśpiewać wam...
pieśń miłosną.
Wiem, że dzielimy tę miłość.
I modlę się, abyście nigdy nie pozwolili jej zginąć.
♪ Szarotko ♪
♪ Witasz mnie codziennie z rana ♪
♪ Biała i drobna ♪
♪ Czysta i nadobna ♪
♪ Cieszysz się ze spotkania ♪
♪ Kwiecie srebrzystych śniegów ♪
♪ rozkwitaj ♪
♪ Rozkwitaj w ziemi żyznej ♪
♪ Szarotko ♪
♪ Błogosław moją Ojczyznę ♪
♪ Szarotko ♪
♪ Szar... ♪
♪ Biała i drobna ♪
♪ Czysta i nadobna ♪
♪ Cieszysz się ze spotkania ♪
♪ Kwiecie srebrzystych śniegów ♪
♪ rozkwitaj ♪
♪ Rozkwitaj w ziemi żyznej ♪
♪ Szarotko ♪
♪ Błogosław moją Ojczyznę ♪
Myślę, że się uda.
Będę za wami tęsknił.
I za pieniędzmi, które mógłbym na was zarobić.
Dziękuję państwu.
Konkurs dobiegł końca...
z tym, że nie wiemy jeszcze jak się on zakończy.
Podczas gdy sędziowie podejmują decyzję...
dano mi pozwolenie na bis.
Rodzina Von Trapp przez długi czas...
nie będzie miała okazji, by razem zaśpiewać.
W tej chwili, oficjałowie czekają w tym audytorium...
aby eskortować kapitana von Trapp na jego nowe stanowisko...
w marynarce wojennej Trzeciej Rzeszy.
Tak więc, panie i panowie, ponownie rodzina von Trapp....
na pożegnanie.
♪ Poważną, smutną nutę wybija stary zegar ♪
♪ Przy wtórze kurantów na wieży ♪
♪ Zaś w pokoju dziecinnym ♪ ♪ głupiutki mały ptak ♪
♪ wyskoczył z budki ze swoim "ku-ku" ♪
♪ Ku-Ku ♪
♪ Z żalem nas poganiają ♪
♪ lecz stanowczo zmuszają ♪
♪ By wam powiedzieć już ♪
♪ Dobranoc ♪
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Dobranoc ♪
♪ Wychodzić żal, ♪ ♪ gdy wkoło tylu gości ♪
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Adieu ♪
♪ Adieu, adieu ♪ ♪ Panu, panu, i Pani ♪
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Dobranoc ♪
♪ Jak motyl frunę z gracją ♪
♪ do sypialni ♪
♪ Na razie, Czołem ♪ ♪ Auf Wiedersehen, Dobranoc ♪
♪ Słoneczko śpi i mnie sen morzy na noc ♪
♪ Dobranoc ♪
Proszę państwa, mamy decyzję szanownych sędziów.
Rozpoczniemy od trzeciej nagrody.
Ten honor sędziowie przyznali...
pierwszej solistce chóru Kościoła Św. Agaty w Murback.
Pani Schweiger.
Druga nagroda została przyznana Kwintetowi Toby’ego Reisera.
A nagroda pierwsza, najwyższa nagroda w całej Austrii...
przypadła Śpiewającej Rodzinie von Trapp.
Rodzina von Trapp.
Nie ma ich!
Chodź ze mną.
Szybko, szybko.
Mam miejsce, w którym możecie się schować.
Powoli, powoli.
Otwórz bramę.
Dobry wieczór.
Pośpiesz się, kobieto.
Dwóch tam.
Sześciu z was, sprawdzić podwórze.
Was dwóch, korytarz.
Matko przełożona, nie chcieliśmy narazić zakonu na takie ryzyko.
Nie, Mario, dobrze, że tu przyszliście.
Może moglibyśmy pożyczyć wasz samochód.
Obawiam się, że samochód na wiele wam się nie zda.
Słuchałam przekazów.
Zamknięto właśnie granice.
Dobrze, skoro zamknięto granice...
pojedziemy w góry i przejdziemy je pieszo.
- Dzieci... - Pomożemy im.
Ojcze, nie potrzebujemy pomocy.
Mario.
Nie będziesz sama. Pamiętaj...
Wzniosę swe oczy na góry skąd nadejdzie ma pomoc.
Tak, matko.
- Boję się. - Ja też.
Bóg z wami.
- Mamo. - Tak?
Pomogłoby, gdybyśmy śpiewali o naszych ulubionych rzeczach?
Nie, kochana. Nie tym razem.
Musisz być cichutko. Trzymaj się mnie mocno.
Sprawdźmy dach.
Rolf, proszę cię.
Nie, zaczekaj.
Mario.
Dzieci.
Chcemy ciebie, nie dzieci.
Opuść broń.
Nie ruszaj się, bo będę strzelał.
Jesteś tylko chłopcem.
- Nie należysz do nich. - Nie ruszaj się.
Chodź z nami.
Zanim będzie za późno.
Ani kroku. Zabiję cię.
- Daj mi to, Rolf. - Słyszałeś, co mówiłem?
Zabiję cię.
Rolf.
Nigdy nie będziesz jednym z nich.
Poruczniku!
Są tu!
Są tu, poruczniku!
Matko przełożona.
Zgrzeszyłam.
Ja też, matko przełożona.
I cóż to za grzech, moje dzieci?